FOTO'S BRIJBEK LINKS CONTACT
Choose your language:      nederlands   deutsch   English   Francais nieuws agenda activiteiten

Archief:

2020
  • Mooie nieuwe MTB-baan terrein IJsclub
  • Warkums Erfskip sluit ook wegens coron
  • Weeshuis
  • 15 en 22 oktober
  • Herfst foto's van Jenny Bouma
    >> meer

    2019
  • Geweldig entertainment
  • Noard 74
  • Plaatselijk Belang
  • Verkiezing
  • 'Fyts 'm it nije jier yn!'
    >> meer

    2018
  • Fyftich jier lyn
  • Voetbalcafé een succes
  • Nieuwjaarsconcert Crescendo
  • Bibliotheek
  • Tarief liggelden aangepast
    >> meer

    2017
  • Rebus
  • 21 december 1967
  • Beoogd college
  • Duurzaamheid
  • Kunstbezit Súdwest-Fryslân
    >> meer

    2016
  • Life is Beautiful
  • Fyftich jier lyn
  • Wat sille we no beleve?!!
  • 3 januari Nieuwjaarsborrel Workum
  • Workum van Vroeger en Nu
    >> meer

    2015
  • Carbidschieten op de Stedspolle
  • Fiiftich jier lyn
  • Workum van Vroeger en Nu
  • Kwart miljoen voor Culturele Hoofdstad
  • Album Cor Hunia
    >> meer

    2014
  • Carbid schieten
  • Extra raadsvergadering over lijnopstel
  • Een gezond 2015
  • ‘Nieuwe woorden bij een oud verhaal’
  • Album Cor Hunia
    >> meer

    2013
  • Album Cor Hunia
  • Ernst Langhout en Johan Keus gast op n
  • Opbrengst Serious Request in Workum
  • Nieuwjaarsgroet
  • Workum van Vroeger en Nu
    >> meer

    2012
  • Rock en loll
  • Carbid schieten
  • Veel strijd bij het Ypie van der Werf
  • Loopgroep Workum zoekt trainer!
  • Workumse kunstenaars in Galerie De Ver
    >> meer

    2011
  • Rock en loll 2012
  • Een nieuwe Brijbek
  • Kerstnachtdienst
  • Skil en Nonnestrjitte
  • Brandweer rukt uit voor schoorsteenbra
    >> meer

    2010
  • Rock en Loll 2010
  • Vereniging van de maand
  • workum.nl agendabureau van Workum
  • Ypie van der Werf toernooi
  • Rock en Loll in voorbereiding
    >> meer

    2009
  • Rock en/of Loll
  • Wie maakt de mooiste winterfoto van Wo
  • Album Willem Twijnstra 13c en 14a
  • Nij Marienacker
  • Album Willem Twijnstra
    >> meer

    2008
  • Informatiebijeenkomst en condoleancere
  • Bijeenkomst in Workum druk bezocht
  • Vogelshow
  • FISKKOPPEN
  • Gasexplosie Buterikkers
    >> meer

    2007
  • Slotavond Workum 1100
  • Slot Workum 1100
  • Opening HIP
  • WINTER IN ZWEMBAD DE ROLPEAL
  • Slotavond Workum 1100 jaar
    >> meer

  • 28 - 06 - 2012 - Workumer icoon Pieter de Boer stopt

      Albert Schootstra

    Vakantiekaarten die als adressering niets anders vermelden dan 'Brugwachter Pieter, Workum' worden door de post keurig in 'zijn' brughokje afgeleverd. Het zal iedereen die in Workum ook maar een beetje thuis is direct duidelijk zijn: we spreken hier over Pieter de Boer, de man die als geen ander heeft laten zien dat brugwachter een echt vak is, een vak dat passie en inzet vereist. We weten het allemaal wel: je kunt een vak, een ambt op twee manieren inhoud geven. 'Op de winkel passen' of al je gevoel, al je creativiteit, al je werklust en ga zo maar door er in stoppen. Welnu, Pieter de Boer behoort overduidelijk tot de laatste categorie. Zo weten we amper dat de officiële naam van 'Pieter syn brêge' Noorderbrug is. Zaterdag is hij voor het laatst in functie en laat hij - na 38 jaar, begonnen op 1 juli 1974 - zijn laatste schip door de brug. Op deze dag staat er op het veldje op de hoek van het Dwarsnoard en het Houtmolestreekje, bij de glasbak, een feesttent waar in de middaguren de jeugd al wordt verwend. Voor die jeugd staat naast de tent ook een springkussen. Om acht uur in de avond stapt Pieter definitief 'fan syn brêge' en dan kan iedereen onder het genot van een hapje en een drankje in deze tent de hand schudden van de man die als brugwachter niet minder dan een icoon van de stad Workum is geworden, een uiterst leesbaar visitekaartje. Alles in de tent is op zijn eigen kosten, want op huldeblijken van officiële zijde zit hij niet te wachten.

    "Der is net ien dy't hjirre mei in fraach komt dy't net oplost wurde kin," aldus Pieter de Boer over zijn werk op en vooral ook rond de brug. "Altyd de minsken helpe, dat is myn passy." Hij heeft deze woorden nog niet uitgesproken of er stopt een mevrouw bij het brugwachtershokje, waar Pieter de Boer, zijn echtgenote Wietske de Boer-Valk en deze verslaggever gezellig zitten te praten. Ze wil graag de weg weten. O, dan moet u bij die en die zijn, zegt Pieter als hij de straatnaam hoort. Nadat hij haar gedetailleerd de weg heeft gewezen vertrekt de dame vriendelijk zwaaiend. "De brêge is it wichtichste," aldus Pieter de Boer. "Ik haw yn al dy jierren noait siik west, noait frij hân." Maar daarnaast is hij voor de mensen in de wijde omgeving van zijn brug ook nog een soort VVV-kantoor annex maatschappelijk werker. "Ik sjoch nei al dy jierren oan de gesichten fan de minsken dat der wat is." Als die mensen opvarenden zijn van een schip dat de brug nadert, vraagt hij ze even aan de wal te gaan liggen. Vaak blijkt dan dat ze iets duurs als bijvoorbeeld een bril in het water hebben laten vallen. "En as sa'n bril dan werom fûn wurde kin, en dêr set ik my ta it uterste foar yn al sil de ûnderste stien ek boppe moatte, dan fyn ik dat sa machtich, sa geweldch." Maar ook voor de mensen in de omgeving van de brug staat hij altijd klaar voor een praatje, een vriendelijk woord, is hij altijd bereid vragen te beantwoorden, zet hij de containers op de juiste tijd buiten en fungeert hij tijdens de vakanties als 'postadres'.

    Veel mensen die Pieter de Boer en de rol die hij op en rond de Noorderbrug speelt niet zo goed kennen, zullen nu wellicht denken: ja, ja, die Friso kan het mooi vertellen, maar is dit allemaal niet wat overdreven? Nee, driewerf nee. Tijdens het gesprek met de krant komen twee Duitse echtparen bij het brughokje. Ze kunnen zaterdag niet op Pieters feestje komen omdat een van de echtparen dan vijftig jaar getrouwd is. Ze hebben een heerlijk vaatje bier als cadeau bij zich en een sierlijke wenskaart met daarop geschreven de tekst: "Wir werden Sie als fröhlichsten und freundlichsten Brückenwarter von Workum vermissen!" Zoiets vertelt natuurlijk veel meer dan - bij wijze van spreken - drie krantenpagina's kunnen doen. Toch moesten Wietske en Pieter erg wennen aan hun werk als brugwachtersechtpaar toen ze daarmee op 1 juli 1974 begonnen. Scheepvaart- en verkeersseinen waren er nog niet en de brug moest nog met de hand gedraaid worden. De Workumer bruggen waren toen nog het hele jaar open en het systeem dat ze in de winter slechts op afroep kunnen worden geopend bestond toen nog niet. In koude winters durfden Pieter en Wietske in het brugwachtershuis aan het Dwarsnoard amper de radio aan te zetten omdat ze bang waren de toeter van een schip niet te horen en als de een even naar het toilet moest stond de ander met de neus voor het ruit om een eventueel naderend vaartuig niet te missen. Beide echtelieden kunnen hier worden genoemd omdat Wietske juridisch gezien de brugwachter is en vanaf aanstaande zaterdag dus was. Maar hoe vaardig Wietske haar echtgenoot ook kan vervangen als die bijvoorbeeld even een boodschap moet doen, het zal duidelijk zijn dat Pieter de leiding op en rond de brug altijd heeft gehad en dat Wietske zorgde voor het 'thuisfront'. Pieter en Wietske hebben een uitmuntend huwelijk en Pieter vereert zijn vrouw dan ook, zoals dat in een goed huwelijk 'hoort'. "Wietske is myn alles," aldus Pieter, "sûnder Wietske hie ik hielendal nearne west." Die uitspraak betrekt hij ook nadrukkelijk op de problemen die het echtpaar later in zijn werkzame leven nog zou tegenkomen en waarover verderop een enkel woord. Maar het begin was dus niet gemakkelijk. "Doe haw ik de knop omset," aldus Pieter, "en dêrnei bin ik stadichoan yn myn fak groeid." Hij pimpte zijn beroep en de brug op, onder meer door iedere 2500e schipper die zijn brug passeerde een liter fan 'ús najonale slokje' te overhandigen, een stunt die hij jarenlang heeft volgehouden. Nu kan hij uiterst voldaan op zijn loopbaan terugkijken en dat dóet hij ook. "Ik haw in skitterjende karriêre hân," zegt hij uit de grond van zijn hart. Een brugwachter doet het eigenlijk nooit goed. Als de watersporter moet wachten is hij vaak algauw een beetje geprikkeld en hetzelfde geldt voor de weggebruiker. Pieter heeft er altijd een sport van gemaakt de van beide kanten van de brug aankomende weggebruikers en de eveneens van twee kanten komende schippers tevreden te stellen. En dat is hem ook gelukt! Op een in zijn hokje hangende kaart ter ere van zijn afscheid wordt lof toegezwaaid aan "onze snelle brugwachter".

    Na drie klassen van de toen nog bestaande HBS te hebben afgerond (aan het Bogerman in Sneek) doorliepPieter de Boer met succes het eerste jaar van de HTS in Leeuwarden. Daarna had hij echter zijn lol van het leren en zo kwam hij aan het werk in het weg- en waterbouwbedrijf van wijlen zijn vader Gerard. In mei 1973 viel hij tijdens de bouwwerkzaamheden van een viaduct in de latere Wâldwei bij de Nyegeasterhoeke onder Drachten en liep een gecompliceerde hielbeenfractuur in zijn linkervoet op. Na een jaar revalideren werd hij afgekeurd voor de bouw. En toen zag hij de advertentie waarin een brugwachter werd gevraagd voor de Noorderbrug. Op 1 juli 1974 volgden hij en Wietske het echtpaar Hedzer en Reinskje Castelein op. Pieter (11 maart 1947) en Wietske (29 januari 1947) waren toen al getrouwd en hadden al twee dochters, Els (nu 43) en Janna (nu 41). Het laat zich raden dat de brugwachtersfunctie voor het echtpaar een uitkomst was. Els Terpstra en Janna Haijtema, zoals ze nu naar de naam van hun echtgenoten heten, hebben ieder drie kinderen. Pieter en Wietske zijn dol op deze zes pake- en beppesizzers, vijf meisjes (onder wie twee Wietske's) en één jongen. Op 11 november van het vorig jaar verhuisden Pieter en Wietske vanuit het brugwachtershuis aan het Dwarsnoard naar Kalkwurk 2, ook op loopafstand van 'hun' brug. Het oude brugwachtershuis is gekocht door Pieters broer Henk die er zijn atelier mee heeft uitgebreid. Het komende weekeinde, als Pieter en Wietske er dus officieel een punt achter zetten, houdt Henk open huis in zijn vergrote atelier.

    Niets dan lof voor Pieter en Wietske, maar die lof heeft niet iedereen altijd gezongen. In 1999 kreeg Pieter een aanklacht aan zijn broek van een notoir querulante watersporter die op grond van zijn wangedrag (toen hij na lang dralen en zeuren eindelijk door de brug voer bleek hij geen geld te hebben en schold hij Pieter uit) even door Pieter met zijn klompjehengelstok werd aangetikt. Na tussenkomst van de gebroeders Anker wist de officier van justitie niet hoe snel hij deze aanklacht moest seponeren. Op 4 mei 2000 raakte de brug onherstelbaar kapot en daarvoor had Pieter al 'tig' keer gewaarschuwd bij de gemeente. Het journaille kwam hier uiteraard op af, temeer daar Workum op dat moment diepteriolering kreeg en de stad een dergelijke onderbreking van de verkeersstroom absoluut niet kon gebruiken. Bij de gemeente kregen de journalisten geen of onvoldoende uitleg en toen Pieter tegenover hen liet doorschemeren dat hij al vaak had gewaarschuwd, was hij bij de gemeente de gebeten hond. Die gemeente eiste excuses, maar dat verpofte Pieter. Tot 7 oktober 2000 was hij geschorst. Ook in 2007 was hij een kleine week geschorst. Nu om een reden die het eigenlijk niet verdient hier vermeld te worden, zo onbenullig: hij zou een boom van de brug te snel achter een passerende fietser hebben neergelaten. Hij ging naar het huis van de klager om een en ander even vriendelijk uit de wereld te helpen en werd door die klager vervolgens tamelijk hardhandig buiten de deur gezet. Pieter en Wietske kwamen bij deze drie genoemde zaken in aanraking met de voormalige gemeente Nijefurd en vooral met de ambtelijke top daarvan. Voor deze gemeente heeft hij maar één woord en dat wil hij graag in de krant hebben: "Waardeloas." Met de klemtoon nadrukkelijk op alle drie lettergrepen. Niet alleen hebben Pieter en Wietske van deze gemeente nooit een complimentje, een bedankje, een schouderklopje of een vriendelijk woord voor hun - dikwijls gratis - 'krewearjen' gekregen, bij deze drie incidenten keerde de gemeente zich nadrukkelijk tegen hen. Bedreigingen, kwetsingen, schending van het briefgeheim en ga zo maar door waren daarbij aan de orde van de dag. Het echtpaar De Boer moest zich zelfs op last van de gemeente aan een psychologische test onderwerpen. (Ze kwamen uiteraard als 'zeer geschikt' voor hun functie uit deze test.) Zulke dingen gebeuren helaas vaak. Veel te vaak. Maar de daders beseffen niet, en dat is het erge, wat ze anderen, in dit geval dus Pieter en Wietske, aandoen. Het is zó kwetsend, zó vernederend. Laat hier gezegd zijn dat Pieter en Wietske geestelijk gezien volstrekt, naar dan ook volstrekt kapot zijn gemaakt.

     Heel zware woorden, maar wie met de twee praat schrikt echt heel erg van de emoties die zich nu nog steeds van hen meester maken en onderkent de oprechtheid daarvan en het diepe verdriet erachter. Van overval uit het land en van ver daarbuiten kreeg het paar bijval, vooral bij de eerste schorsing. Kaarten, brieven, bloemen, ingezonden stukken, hartverwarmend. "En Warkum wie as in waarme tekken," vertelt Wietske. En zo kan dit stuk toch nog goed eindigen. De wonden zijn geheeld, maar schrijnen van tijd tot tijd nog wel. In het gesprek laat Pieter zich op een gegeven moment ontvallen dat hij en Wietske het zo prachtig hebben, met de kinderen, de schoonzoons en de pake- en beppesizzers. Dat zulks nog lang zo mag blijven. En Workum zal Pieter missen, de man voor wie drie dingen centraal stonden: de brêge, de brêge en de brêge. Een nu al legendarische brugwachter, een icoon van de stad. Hulde voor Pieter en Wietske!
    Bron: Workumer Krant Friso     



    << Terug
    Touristinfo

    Bouma kraanverhuur    Roelof Fopma    
    Tapijthal Workum    Klameare Workum    
    Workumer Jachtservice    Natuurvol Tuinen / Arjan Jenema    
    Fasion by Fre    link naar groenbloem    
    Organische meststoffen Culterra    Hunia's Drukkerij    
    Op de hoek van de stal    De Jong Workum Financieel Advies    
    Jopie Huisman Museum